Brontekst bekijken van Nederlands:El Fish (Q518314)

Uit het Belgische pop- & rockarchief:
Belgische bluesgroep met een missie : "To let your joint swing with style".

De groep is ontstaan rond Steven De Bruyn, licenciaat in de Sociologie en autodidact in het spelen van de mondharmonica. Na vijf jaar de uithoeken van de blues verkend te hebben kwam hij terecht in deze hechte viermansformatie uit Wespelaar en Leuven.

De plaat "Blue Coffee", hun debuutplaat in eigen beheer uit 1996, genereerde - enigszins tot verbazing van de groep zelf - heel wat aandacht en lof. Zo werd het album in de Harp-Archives bijvoorbeeld besproken als "een absoluut juweeltje. Steven is een van de zeldzame spelers die de functie van ritmegitaar kan vervullen op diatonische of chromatische harmonica, altijd op de juiste plaats, harmonizerend. Wanneer het zijn beurt is om te soleren, slaat hij altijd de nagel juist op de plaats waar je hem wilde hebben. Filip Casteels laat wat van het meest gevoelige en "gepaste" gitaarwerk horen dat ik al tegenkwam bij een Europese bluesact. De ritmesectie kent zijn job ook. Toon Derisson is een van die minimalistische, laid-back drummers die de meeste van ons in onze groep willen hebben, maar nooit kunnen vinden (omdat mensen als El Fish ze altijd eerst wegkapen)!"

Steven zelf in De Mix : "Onze droom om door de Benelux te kunnen touren, ging haast meteen in vervulling. Met de nieuwe plaat kunnen we misschien Europees gaan, maar desondanks blijft iedereen stevig met beide voeten op de grond staan. We beseffen zelf ook wel dat het niet evident zal zijn om met dit soort muziek ooit door de Verenigde Staten te trekken. Onze eerste CD werd daar wel goed onthaald, maar feit blijft dat men ginds de straten plaveit met jonge bluesgroepen." Tussen het eerste en het tweede album, waarvan hier sprake, werd Steven ook opgemerkt in de begeleidingsgroep van Roland, speelde hij samen met acts als BJ Scott, Wigbert, Ludo Mariman, Louisiana Red en Big Joe Louis. Zelfs de curieuze techno-acoustische groep Neven kon hem strikken. De groep deed ook een tournee met de Engelse bluesgitarist Bob Pearce.

Op "Rewinder", hun tweede plaat uit 1998 verliet de groep het pad van de "pure blues". "Het muzikale spectrum dat we nu bestrijken, is inderdaad aanzienlijk breder geworden. Destijds zijn we met de groep begonnen om Amerikaans getinte blues te spelen, maar dit keer wilden we andere dingen proberen, er ook een snuifje rock en funk aan toevoegen. Eigenlijk willen we een carrière als Los Lobos. Die groep heeft ook steeds haar eigenheid bewaard, deed nooit concessies ten behoeve van de commercie, en stond als enige op elk groot Belgisch festival : Peer (blues), Dranouter (folk), Pukkelpop (alternatief) en Torhout/Werchter (rock). Dat soort veelzijdigheid streven we ook na."

De single "Hangin' Over" (over katers) maakte een opmerkelijke uitstap in de Afrekening (de "alternatieve" hitparade van Studio Brussel). Het album werd geproduceerd door wie anders dan Jean-Marie Aerts (TC Matic, JMX ...) , die op enkele nummers ook meespeelde. Zijn creatieve inbreng was volgens de groep eerder beperkt, maar moet vooral op het psychologische vlak gezocht worden. "We hebben hem gevraagd om de songs zo organisch mogelijk te laten klinken, en dat is perfect gelukt. Uiteindelijk deed hij veel meer dan ons alleen maar goed laten klinken : dankzij hem is ons zelfvertrouwen bijvoorbeeld enorm toegenomen." Terecht, zo lijkt ons.

In 1999 vierde de groep zijn vijfjarig bestaan met een tussendoor-cd vol met live-track en andere rariteiten (zoals een opname van "Little Boogiemachine" unplugged op een rijdende trein met één microfoon, of "Mighty Long Time" van Sonny Boy Williamson, een track met vocals van Steven de Bruyn). Andere nummers op deze "Hooked" kwamen tot stand op het Pukkelpop-podium, in de Bassta-studio en of stammen uit de tijd dat de groep optrad als begeleidingsgroep van Willie Foster & Bob Pearce in 1996-97.

In 2000 kwam de vierde El Fish CD eraan, "Wisteria" genaamd, avontuurlijker dan ooit tevoren en met stevig wat invloeden van een reis die de groepsleden maakten in Marokko. Bijna terzelfdertijd werd de groep echter ook een gevoelige slag toegediend doordat Filip Casteels er de brui aan gaf (geldgebrek of gebrek aan toekomstperspectieven als reden citerend). Het laatste optreden van El Fish in de oorspronkelijke bezetting had plaats in augustus op een volgelopen Vismarkt tijdens Marktrock Leuven.

Het overblijvende deel van de groep liet het weliswaar wel aan hun hart maar niet aan hun "moral" komen, en in het najaar schreef de groep samen met multi-instrumentalist Geert Waegeman de soundtrack bij de "road-movie" A12. Rond "A12" werden ook tal van concerten gegeven met onder andere Bruno - Mambo Chillum - De Grootte erbij. Eind 2001 verscheen van A12 ook een CD, die wel op een kleiner publiek en zonder veel promotie op de wereld werd losgelaten.

In 2001 werd de ideale vervanger van Filip Casteels gevonden in de levende blueslegende Roland van Campenhout. Met Roland ging het overblijvende deel van El Fish op tour, met een gevarieerd (en wisselvallig) programma dat op 9 februari in de AB in Brussel werd voorgesteld. De bedoeling was ook al snel dat er hiervan later een weerslag op CD zou verschijnen, en in juni 2001 was ook deze cd een feit: "Waterbottle". Deze cd werd vrijwel live aan de band toevertrouwd, met amper vier opnamedagen en bijhorende rauwe sound onder het motto "Do You Rock from the Botttom, Or do you play it from your head?". Dat El Fish niet aan avontuurlijkheid wou inleveren, werd bijvoorbeeld bewezen met de cover van "Libertango - I've seen that face before" (bekend van Grace Jones).

Leden :
- Steven De Bruyn (harp)
- Jan Ieven (bass)
- Rohal De Ridder (drums)
en in de eerste jaren:
- Filip Casteels (guitars, vocals)
- Toon Derisson (drums)

(Auteur: Dirk Houbrechts)